Η συζήτηση για το νερό δεν αφορά πλέον ένα επιμέρους περιβαλλοντικό ζήτημα. Αφορά την ανθεκτικότητα της χώρας, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών, τη λειτουργία της οικονομίας και τελικά την ποιότητα ζωής των πολιτών. Η λειψυδρία, ως συνέπεια της κλιματικής κρίσης, αναδεικνύει τα όρια ενός μοντέλου διαχείρισης που σχεδιάστηκε για άλλες εποχές και άλλες συνθήκες.
Με αφορμή το 1ο Water Dialogues που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο, αναδείχθηκε με σαφήνεια η ανάγκη να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα του νερού όχι ως ένα τεχνικό ή τοπικό πρόβλημα, αλλά ως μια κρίσιμη εθνική πρόκληση. Η νησιωτική Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της νέας πραγματικότητας. Από τη μία πλευρά αντιμετωπίζει αυξανόμενες πιέσεις στους υδάτινους πόρους και από την άλλη καλείται να διατηρήσει τη δυναμική της ως πυλώνας ανάπτυξης, τουρισμού και κοινωνικής συνοχής. Η νέα αυτή πραγματικότητα απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση, με μακροπρόθεσμο ολιστικό σχεδιασμό, ανθεκτικές υποδομές και πολιτικές που θα λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.
Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων δεν μπορεί να βασιστεί ούτε σε αποσπασματικές παρεμβάσεις ούτε σε πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς τεκμηρίωση. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι επιτακτική η ανάγκη, για τη συνάντηση της πολιτικής με την εφαρμοσμένη επιστημονική γνώση. Η χάραξη στρατηγικής για το νερό οφείλει να στηρίζεται σε δεδομένα, μετρήσεις, διεθνείς καλές πρακτικές και αξιολόγηση των πραγματικών αναγκών κάθε περιοχής. Η εποχή των γενικών διαπιστώσεων έχει παρέλθει.
Την ίδια στιγμή, η χώρα χρειάζεται συγκεκριμένες θεσμικές αλλαγές. Πρώτον, μεγαλύτερη και ταχύτερη αξιοποίηση χρηματοδοτικών εργαλείων για κρίσιμα έργα υποδομής αλλά και για τη συστηματική συντήρηση των υφιστάμενων. Δεύτερον, αναβάθμιση του τρόπου με τον οποίο ασκείται η πολιτική διαχείρισης των υδάτων σε κεντρικό επίπεδο, ώστε να διασφαλίζεται καλύτερος συντονισμός, λογοδοσία και αποτελεσματικότητα. Και τρίτον, ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες προκλήσεις της κλιματικής κρίσης και θα επιτρέπει πιο ευέλικτες και αποδοτικές λύσεις.
Η χώρα χρειάζεται έναν μόνιμο και ουσιαστικό θεσμικό διάλογο για το μέλλον των υδάτων. Έναν διάλογο που δεν θα εξαντλείται στη διαπίστωση των προβλημάτων, αλλά θα οδηγεί σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές, μετρήσιμους στόχους και απτά αποτελέσματα.
Η ευθύνη της γενιάς μας είναι να περάσει από τη διαχείριση της κρίσης στον στρατηγικό σχεδιασμό. Με γνώση, με συνεργασία και πολιτικές αποφάσεις που θα στηρίζονται στην επιστημονική τεκμηρίωση. Μόνο με αυτό τον τρόπο, θα διασφαλίσουμε ότι το νερό θα παραμείνει μοχλός ανάπτυξης, κοινωνικής ευημερίας και εθνικής ανθεκτικότητας.
