Ένας τρόπος να επιτύχει κανείς τους στόχους του, είναι να χαμηλώσει τόσο τις προσδοκίες του έως το σημείο οι στόχοι του, χωρίς να κάνει τίποτα, να έχουν μαγικά επιτευχθεί.
Έτσι, ο Πρωθυπουργός, τσαλακωμένος από την πραγματικότητα της ανικανότητάς του να παράσχει εμβολιασμό στο βαθμό που πολιτικάντικα υποσχέθηκε, μεταβαίνει για επικοινωνιακούς λόγους στην Ικαρία, για να επιθεωρήσει την εκεί διαδικασία εμβολιασμού. Στην Ικαρία των 8.000 κατοίκων και των πέντε κρουσμάτων από τον Αύγουστο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορεί να ανακηρύξει θριαμβευτικά ότι «θωράκισε τον πληθυσμό του νησιού» χάρη στην αποτελεσματικότητα, την επιτελικότητα, και κυρίως τη φωτογένεια της κυβέρνησής του.
Πίσω στην πραγματικότητα των πολιτών, ο «πρωθυπουργός των πιο συχνών αποδράσεων» άφησε πεσκέσι άλλον έναν δυσεπίλυτο γρίφο όλο και πιο ανεξήγητων και όλο και πιο αυταρχικών μέτρων. Μέτρων εγκλεισμού, σωφρονισμού και καταπίεσης, προορισμένων να ικανοποιήσουν μόνο ένα ακροδεξιό ακροατήριο που διαπνέεται από τις ίδιες κοσμοθεωρίες, αλλά που εμφανώς δεν κάνουν τίποτα για να ανακόψουν την επέλαση της πανδημίας ή να εξασφαλίσουν την εμπιστοσύνη και ανοχή των πολιτών.
Απλώς μια πρόβα τζενεράλε για όταν (σύντομα) θα χρειαστεί να κάνουν το ίδιο και στην οικονομία.
