Του Στέλιου Σπυριδάκη, συντάκτη στο sports-factory.gr
Θα τα πω και ας αποκτήσω εχθρούς αλλά πραγματικά εξοργίζομαι με το status του σημερινού ποδοσφαίρου. Όχι, δεν έχασα κανένα στοίχημα, ούτε η ομάδα μου υπέστη καμιά βαριά ήττα. Απλά αυτός ο “καθωσπρεπισμός” που θεωρητικά περνάει (σ)το άθλημα που όλοι αγαπήσαμε και αγαπάμε αρχίζει να γίνεται αστειότητα.
Ας ξεκινήσουμε με το προχθεσινό συμβάν στο Παρί-Μπασακσεχίρ όπου κάποιος διαιτητής αποκάλεσε τον βοηθό προπονητή των φιλοξενούμενων “νέγρο” γεγονός που οδήγησε στην αποχώρηση της ομάδας και την διακοπή του αγώνα. Θύελλα αντιδράσεων αμέσως με τους περισσότερους (από το δικαστήριο της εποχής μας, τα social media) να λένε ότι ο θύτης οφείλει να καταδικαστεί και να μην ξαναπατήσει τα πόδια του σε γήπεδο. Κατά 99% κάτι τέτοιο θα γίνει αλλά και τι έγινε; Τα ρατσιστικά φαινόμενα θα αποτελέσουν παρελθόν; Δεν είναι και λίγο κοροϊδία όταν στα περισσότερα πρωταθλήματα εδώ και πολύ καιρό τελείται το τελετουργικό για το Black Lives Matter και ξαφνικά από το πουθενά πάμε πάλι από την αρχή; Μήπως δεν γίνεται κάτι σωστά; Ρωτάω απλά.
Δεύτερον, κατά την τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ οι αρχηγοί φόρεσαν περιβραχιόνια στα χρώματα του LGBQT κινήματος, οι κερκίδες βάφτηκαν στα χρώματα της σημαίας και κάποιοι από τους “επαναστάτες” ποδοσφαιριστές” φόρεσαν και πολύχρωμα κορδόνια. Δεν τίθεμαι ενάντια στην πρωτοβουλία αυτή αλλά ούτε υπέρ.
Και βασικά κρατάω ουδέτερη στάση γιατί επί της ουσίας η εκστρατεία δεν έγινε για την ομοφυλοφιλία και την διαφορετικότητα αλλά για το κίνημα των ομοφυλόφιλων το οποίο φυσικά δεν υποστηρίζουν όλοι οι ομοφυλόφιλοι. Το έχετε παρατηρήσει και εσείς ή μόνο εγώ ότι τα τελευταία χρόνια σπανίζουν οι εκστρατείες για την παγκόσμια πείνα που “έπαιζαν” πολύ κάποτε; (για το ποδόσφαιρο μιλάμε πάντα)
Γενικά, νομίζω ότι το κοινωνικοπολιτικό έργο που τάχα εκτελεί το σύγχρονο
ποδόσφαιρο πρέπει να σταματήσει εδώ προτού γίνει επικίνδυνο. Ή τουλάχιστον να γίνει σωστά. Και όταν λέω σωστά εννοώ να πιαστούν όλες οι πτυχές, όλα όσα μαστίζουν την ανθρωπότητα να προβληθούν αν θέλουμε οι “ήρωες” των παιδιών (και των μεγάλων παιδιών!) να αποτελέσουν αληθινά πρότυπα.
Γιατί καλό το Black Lives Matter αλλά δεν είδα καμία ομάδα να κάνει προετοιμασία στην Αφρική παρά όλες τρέχουν σε Αμερικές και Ντουμπάι κάθε καλοκαίρι (γιατί άραγε;). Μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά παράλληλα προωθούν και τη φανέλα της Nike και της Adidas των 100 ευρώ που ας θυμηθούμε λίγο που ράβονται και από ποιους.
Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα, δεν είναι οργανισμός, δεν είναι ίδρυμα ούτε φεστιβάλ. Προφανώς λόγω της τεράστιας απήχησης και ισχύος που διατηρεί “αναγκάζεται” να λειτουργεί και ως όλα τα προαναφερθέντα. Αλλά, ξαναλέω, αυτό πρέπει να γίνει σωστά.
Γιατί το κοινό δεν είμαστε μονάχα εμείς που καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε.
Μπροστά από τις οθόνες κάθονται μικρά παιδιά που ονειρεύονται να πατήσουν μια μέρα σε αυτά τα γήπεδα.
Ας μην τα αφήσουμε στην πλάνη…
